November 26, 2009
Fase 2: De pioniers komen
We hebben een week lang kantoor gehouden op het terrein en gesprekken gevoerd met geinteresseerden. We verleiden partijen om te pionieren op het terrein en iets te organiseren. Er melden zich omwonenden die vooral nieuwsgierig zijn, kinderen op crossfietsen, kunstenaars op zoek naar ruimte, mensen met een bijzonder object in de aanbieding (zoals een Oost Duitse restauratiewagon). Een kunstenaar wil een grote fietscrossbaan bouwen. De Horeca Vakschool wil moestuinieren in de biologieles. Ook Basta wil tuinieren en met de oogst koken voor ouderen uit de buurt. De sportschool Life Line wil openbare Zumba lessen organiseren voor grote groepen mensen. Een stuntschool wil een freerunnersbaan bouwen.
Publicatie in PWS Nieuws
Voorbeeld van een collectieve moestuin
Buiten koken, de Volksbouwkeuken van Elmo Vermijs
Samen koken en eten. Het tijdelijke Vrijdag Visdag restaurant van de Sunday Adventure Club.
refentiebeeld: samen bouwen aan compost en kweekbakken
Refentiebeeld: de vierkante meter tuin. precies groot genoeg voor de voedselproductie van 1 persoon.
August 29, 2009
Fase 0: braakliggend na brand
Er zijn wat sporen te vinden van consumeren van snoep, snacks, drank en drugs. Twee gymschoenen tonen een verband met de aanliggende fitnessschool. Veel gebouwen staan met hun achterkant naar het terrein gericht. De verkeerroulatie laat het terrein links liggen. Alleen fietsers en voetgangers kunnen de wegen rondom het terrein gebruiken als verbindingsroute.
Niemandsland 1
We zijn op het veldje, een stukje niemandsland waar het altijd zaterdag of woensdagmiddag is. Op het veldje ben je vrij. We eten om half zes. Toch hebben we zeeën van tijd. Het veldje doet iets met tijd. Die vliegt voorbij, maar doordat we nog geen horloge dragen, vliegen we mee. Een sweater aan we zeiden swieter met lappen op de ellebogen en altijd lijmplekken. Ik weet niet hoe die erin kwamen maar ze zaten erin, bij ons allemaal. Een fiets mee, net iets te klein, maar daar kon je goed mee crossen. Of een voetbal. Of helemaal niks, want je had niet veel nodig op het veldje.
David Hamers, Niemandsland, 2006
Niemandsland 2
Slordig is het, dat niemandsland, lelijk en vies, maar wat valt er veel te zien, te horen en te ruiken. Bij navraag blijkt het wel degelijk van iemand te zijn, ook al is de gebruiker misschien niet de eigenaar. We stoppen ze weg, deze veldjes, randen en rafels, maar we kunnen niet zonder. Niet toen we klein waren en we verdwaalden in de wereld op een klein stukje gras. En evenmin nu we groot zijn en we dingen kwijt willen in ons aangeharkte Nederland.
David Hamers, Niemandsland, 2006
Palace vlak na de brand
het oude palace?